Een jaar of vier geleden zag ik de Amerikaanse hip-hop groep Why? in de Arnhemse Goudvishal. Die zaal heeft z'n deuren helaas gesloten, maar het concert van die bebaarde Amerikanen was briljant. Een ratjetoe aan apparatuur op het podium, chaotisch, met als middelpunt de stuntelende, af en toe bassende en dan weer zingende rapper Yoni Wolf.
Het rommelige aanzicht deed weinig professioneel aan. Maar wat wil je ook, de volledige band had in het centrum van Arnhem gezellig van oerhollandse spacecake genoten. Met hele kleine oogjes slenteren de heren het pand weer in. 'Is it gonna work out tonight guys?', vraagt iemand in de backstage, 'I don't think so', antwoordt de apathisch op de bank hangende drummer. 'Beetje draaierig,' meldt hij.
Tijdens de line-check, net voor de show, oogt de band behoorlijk onwennig. Snoertjes kwijt, en wanneer gevonden in verkeerde versterkeruitgangen geplugd, te weinig ruimte voor de batterij aan keyboards en drumcomputers, er lijkt geen lijn in te zitten. Wolf en zijn groep zijn de grip even kwijt op het kleine podium in Arnhem....
Niet erg, zo blijkt nog geen tien minuten later. Why? veegt er keihard op. De band maakt in die periode sowieso een muzikale metamorfose door. Waar Yoni Wolf in de beginjaren van Why? vrijwel alles zelf doet, van het progammeren van primitieve beats tot aan de lyrics en raps, staat in Arnhem een volwaardige groep te spelen. Een groep die de hip-hop steeds vaker laat voor wat het is en zich richt op bijna folky pop met nog slechts een lichte rap-inslag.
Why? bracht vorig jaar hun meest poppy album 'Alopecia' (2008) uit. Het leverde de Amerikanen veel goede recensies en een stuk bredere fanschare op. Deze week verschijnt het vervolg 'Eskimo Snow' (2009), in dezelfde sessie opgenomen als 'Alopecia'. Niet persee een beter album dan z'n voorganger maar qua geluid net iets minder steriel en dat komt de emotie in de liedjes ten goede.
En nee, de hip-hop roots zijn natuurlijk nooit volledig uit te wissen bij Yoni Wolf. Die lappen tekst vol uitgebreide en vaak absurde situatieschetsen verraden Wolf's verleden telkens. Toch kan Wolf ook met zijn wat iele zangstem steeds beter overweg en weet hij vaak precies de goede, emotionele snaar te raken. Beetje melancholiek, dat wel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten