Ornette Coleman maakte in '59 een allstar-freejazz plaat, waarop naast hemzelf een aanzienlijk aantal jazztoppers meewerkten. Twee van hen verongelukten al snel daarna. Bassist Scott Lafaro, favoriet en bandlid van Bill Evans z'n eerste supertrio, kwam in 1961 om het leven bij een auto-ongeluk in New York. Drie jaar later overlijdt saxofonist en fluitist Eric Dolphy in 1964 in Berlijn aan de gevolgen van tot dan toe onopgemerkt gebleven diabetes.
Eerder dat jaar vertoeft Dolphy in Nederland. Hij neemt hier achteraf zijn allerlaatste album op, 'Last Date' (1964). Op twee juni trekt Dolphy samen met de destijds nog jonge honden Misha Mengelberg (piano), Han Bennink (drum) en Jaques Schols (bas) de Vara radiostudio in. Nederlandse jongens die opnames maken met de toen al zeer invloedrijke Dolphy, dat was toen bijzonder en nu nog steeds. Mengelberg & co hebben zich op die bewuste twee juni onsterfelijk gemaakt.
En zeker niet alleen vanwege het feit dat zij meepspelen op die plaat. Er wordt namelijk ongehoord goed gemusiceerd op 'Last Date'. 'Out To Lunch' (1964) wordt over het algemeen gezien als Eric Dolphy's belangrijkste werk. Maar de ongedwongen, experimentele benadering van een Thelonious Monk-kraker als 'Epistrophy' (beluister dat donderende, tegendraadse pianowerk maar eens!) die op twee juni wordt opgenomen brengt mij in elk geval aan het twijfelen. Vooral de fantastische open livesound maakt 'Last Date' een ware luistertrip.
Tussen de opnames van Dolphy en zijn dood zitten precies zeventien dagen. Op 19 juni, 1964 valt het doek voor de zesendertig jaar oud geworden Amerikaan. Gelukkig hebben we zijn albums nog.
Naast de vele jong gestorven jazzmuzikanten uit die tijd zijn er gelukkig ook nog een heel stel overgebleven. In het begin van dit artikel haalde ik Ornette Coleman al even aan. Hij speelt onverstoord door, over de hele wereld. En de opnames van North Sea Jazz in 2008 bewijzen dat hij nog steeds on-top is. Zelfde geldt voor pianist Cecil Taylor, inmiddels tachtig jaar oud. Evenals Coleman stort hij zich in de jaren zestig op zeer progressieve jazz, Taylor wordt gezien als de meest radicale van het stel.
En laat Cecil Taylor nou net vanavond in Nederland zijn. Samen met Tony Oxley (speelde veel met Anthony Braxton) treedt hij vanavond (24 september, 2009) op in het Muziekgebouw te Amsterdam. Aanstaande zaterdag doet het duo Rotterdam aan en 4 oktober zijn ze nog in Antwerpen te zien.
Heftig is het wel, bekijk hier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten