Blue Note is al jaren geen jazzlabel meer waarvan elke release blind aan te schaffen is. Daar is het aanbod simpelweg te breed en vaak te commercieel voor. Hoe leuk de Trijntjes en Sabrina Starke's ook mogen zijn; zij zijn, althans voor mij, geen blauwdrukken van een goede Blue Note-plaat. Zelfs Barry Hay mag zich tegenwoordig een Blue Note-recordingartist noemen. Geen pijl meer op te trekken dus.
Die gedachte speelde ook door mijn hoofd bij de aankoop van het album 'Second Rhytm' (1998) van de Franse groep Prysm. Ook al betaalde ik er belachelijk weinig voor, nog steeds speelde het bovengenoemde Blue Note-dilemma mee in mijn overweging het album lekker te laten liggen.
Uiteindelijk toch meegenomen, anders zou dit artikel zinloos zijn natuurlijk, en wat blijkt? Waanzinnige plaat! 'Second Rhytm' is niet wereldwijd verschenen. Het albumoverzicht op de internationale Blue Note-website vermeldt deze bijzonder getalenteerde groep niet eens. Schandalig eigenlijk.
Prysm bestaat uit de drie muzikanten Pierre de Bethmann (piano), Christophe Wallemme (bas) en Benjamin Henocq (drums). Liefhebbers van klassiek georiënteerde jazz met een moderne ritmische invulling zijn bij deze gasten aan het goede adres. Qua pianowerk vertoont Prysm veel overeenkomsten met Bill Evans, aan wie eveneens duidelijk te merken is dat de westere klassieke elementen een bijzondere aanvulling kunnen vormen op de traditionele schéma's.
Geen radicale vernieuwers, de jongens van Prysm. Qua subtiliteit weet de groep echter zwaar te imponeren. De experimentele touch is aanwezig, maar dringt zich niet op. De luisteraar die het zoekt, vindt het in de complexe maar constant melodieuze pianopartijen en de tegendraadse percussie (woodblocks, cowbell etc) die in een groot deel van de ritmes vertegenwoordigd is. Daarnaast is werkelijk iedere noot hoorbaar door de sublieme mix van Gerard de Haro.
Beluister fragmenten hier
